Sultanbeyli’de yaşayan engelli Mehmet Özdemir, engelli eşi ile seyyar satıcılık yaparak geçimlerini sağlamaya çalışıyor. Özdemir’in tek hayali ise emekli olmak.
İstanbul Sultanbeyli’de yaşayan Mehmet Özdemir, 1977 yılında Ağrı’da doğdu.
Bulunduğu kurallardan ötürü ilkokuldan sonra iş hayatına başladı.
Terzilik başta olmak üzere farklı kesimlerde çeşitli işlerde çalıştı.
2008 yılında geçirdiği trafik kazası sonrası beli kırıldı ve tekerlekli sandalyeye mahkum oldu.
ENGELLİ SEYAR SATICI VE EŞİNİN GÜÇLÜ ÖMÜR MÜCADELESİ
Mehmet Özdemir, engelli eşi ile birlikte küçük bir tezgahta çeşitli eserler satarak geçimini sağlamaya çalışıyor.
Kaldırımlarda ve toplu taşıma araçlarındaki engelli rampalarından muzdarip olduğu belirten Özdemir, “Otobüslere, vapura binmek yardımsız olmuyor. Engelli rampaları yapılmış ancak bizim istediğimiz üzere değil. Mesela kaldırımlar bir karış yüksek, ben tekerlek küçük olduğu için kaldırıma çıkamıyorum. Otobüs rampaları çok dik duruyor, yardımsız çıkamıyoruz. Bunları düzenlenmesi gerekiyor.” formunda konuştu.
“EVDE YEMEK PİŞİRME TALİHİMİZ YOK”
Eşinin de engelli olduğunu anlatan Özdemir, “Çorap, çakmak, ıslak mendil alıyorum. Küçük bir tezgahım var, eşimle birlikte bunları satıyoruz. Eşim de engelli, onda da beyin pili var. Bu türlü geçiniyoruz. Meskende yemek sorunumuz var. Sağ olsun belediye üç gün yemek gönderiyor. Değilse parayla almak zorundayız. Konutta yemek pişirme talihimiz yok” kelamlarını kaydetti.
“EMEKLİ OLMA HAYALİM VAR”
Mehmet Özdemir, “En büyük hayaliniz nedir?” sorusuna şu karşılığı verdi;
“Emekli olma hayalim var. İnşallah 480 gün yani 1,5 yılım kaldı. Ağır engelli olduğum için beni sigortalı çalıştıracak bir iş aradım, bulamadım maalesef. Tek odalı bile olsa bir konutum olmasını istiyorum. 10 yaşında bir oğlum var. Şayet benim başıma bir şey gelirse çoluk çocuk perişan olacak. Hayat teminatları yok. Engelli maaşı ile geçiniyoruz, o vakit engelli maaşı da kesiliyor. Onun için emekli olmak istiyorum.”
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)